Zo helpt Ton ouderen om zelfstandig te blijven
De 74-jarige Ton Vink, geboren in Beek, is al bijna zestien jaar vrijwilliger bij Sterker Ouderenwerk. Na zijn vroeg pensioen op 58-jarige leeftijd is hij vrijwel direct met het vrijwilligerswerk begonnen uit de behoefte iets te blijven doen. “Leuk”, is het woord dat Ton vaak gebruikt om zijn vrijwilligerswerk te beschrijven. “Het is erg dankbaar werk.”
Via een oproepje in de Brug kwam Ton bij de organisatie terecht. Destijds begon Ton als chauffeur bij de dagbesteding, maar hij werd al snel vrijwilliger voor de welzijnsbezoeken wat beter bij hem paste. Tien jaar lang ging hij bij ouderen op huisbezoek om hen onder andere te informeren over de sociale kaart van Nijmegen en waar je rekening mee moet houden met het oog op ouder worden.
Bijzondere bezoeken
Ton kijkt met veel plezier terug op die tijd. “Je komt overal, in verschillende buurten bij verschillende mensen.’’ Ton ging met ouderen in gesprek over hun welzijn en waar ze eventueel hulp bij zouden kunnen gebruiken. De gesprekken die daaruit voortkwamen staan Ton nog goed bij: ze gingen vaak meteen de diepte in. “Het contact wat je met mensen hebt is gewoon heel leuk. In een hele korte tijd, in één ontmoeting, kom je veel over iemand te weten, door de onderwerpen die je in zo’n privé gesprek aanraakt.”
In de tijd dat Ton welzijnsbezoeker was, mocht hij potentiële gegadigden nog opbellen. “Ik haalde er plezier uit mensen ‘over te halen’ dat een bezoek van mij zinvol was.” Met andere woorden: Ton vond het fijn ouderen op hun gemak te stellen. Tegenwoordig ontvangt iedere inwoner van Nijmegen die 80, 85 en 90 jaar oud wordt een brief namens Sterker Ouderenwerk over de mogelijkheden voor ondersteuning voor ouderen in Nijmegen en krijgen zij de vraag of ze gebruik willen maken van een Welzijnsbezoek.
Een aantal bezoeken staan Ton nog goed bij, zoals die keer dat het tegen de veertig graden buiten was en hij in een woonkamer kwam die volledig in kerstsferen verkeerde, compleet met gekleurde lampjes en een kerstboom. Bovendien was er een luidruchtige papegaai die kon blaffen. “Niet van een hond te onderscheiden, schitterend”, zegt Ton met een lach op zijn gezicht.
Maar zo af en toe kwam hij ook eenzaamheid tegen onder ouderen; mensen die vonden dat ze weinig contact hadden. Er zijn mensen die hopen dat je nog eens terugkomt, al was het een eenmalig bezoek”, vertelt Ton. Al lukte het hem dit na een paar dagen los te laten: als er echt hulp nodig was kon die er via de organisatie komen.
Digitale ondersteuning
Vandaag de dag helpt Ton ouderen bij hulpvragen rondom digitale ondersteuning, in de breedste zin van het woord. “Sommige ouderen hebben ruzie met hun tv of krijgen hun printer niet aan de praat.”
Ton neemt ruim de tijd voor een bezoek. “Eerst even kletsen en bijna altijd krijg ik een kop koffie aangeboden.” Daarna gaat Ton met de hulpvraag van de oudere aan de slag. “Het leukste vind ik als de mensen mee denken en met me meekijken zodat ze er zelf ook wat van leren. Ik voel me niet snel op mijn vingers gekeken.”
Ton geniet er van mensen te kunnen helpen. “Ik ben blij als ik hun probleem diezelfde dag nog kan oplossen.” Voor Ton een heerlijk gevoel. “Mensen hebben een probleem en als ik wegga is het opgelost. De mensen zijn heel dankbaar. Soms willen ze je niet laten gaan zonder je een fles wijn of iets anders in de hand te drukken.” Al neemt Ton nauwelijks wat aan, zeker geen geld; “Ik doe dit vrijwilligerswerk, omdat ik het leuk vind.”
Het is niet vreemd dat Ton uiteindelijk als vrijwilliger bij de digitale ondersteuning terecht is gekomen. In 1969 startte hij bij een bank op de computerafdeling in een tijd dat er thuis nog geen computers waren. “Ik werkte met grote mainframes met maar 4KB geheugen, bakbeesten van apparaten, die nog niet eens in deze ruimte zouden passen.” De digitale ontwikkeling is razend snel gegaan. Ton ziet steeds meer mensen die op digitaal gebied zelfstandiger worden, maar hij blijft graag beschikbaar voor de ouderen die zijn hulp wel goed kunnen gebruiken. “We worden soms te weinig opgeroepen”, vindt Ton; een oproep aan alle ouderen om niet te schromen om hulp te vragen.
Gewoon doen
Vrijwilligerswerk is niet het enige waar Ton zijn dagen mee vult: hij badmintont wekelijks en schaakt al jaren met een vriend: “Op dusdanig niveau dat we de buitenwereld er geen kennis mee willen laten maken”, grapt Ton. Ze spelen wel op een echt schaakbord, niet digitaal. Daarnaast is Ton al bijna vijftig jaar getrouwd met zijn vrouw.
Voor anderen die overwegen vrijwilligerswerk te doen, heeft Ton maar één boodschap; “Daar zijn maar vier letters voor: doen.” Als je het overweegt heb je er al zin in, aldus Ton, daarna kun je altijd bijsturen als het niet direct de perfecte match is. “Wie weet kom je daardoor ergens anders terecht.” Of ben je net als Ton zo zestien jaar verder.
